Warszawa 2.0

Strona projektu >>

Projekt „Warszawa 2.0” to cykl rysunków poświęconych tematowi wizji i utopi architektonicznych w kontekście kulturowego pejzażu współczesnej Warszawy. W ramach powszechnie rozumianej definicji architektury, jest nią tylko to co przekroczyło próg fizycznej realizacji idei i projektu. Jednak prócz działań zmaterializowanych w ramach tak rozumianej architektury, mieszczą się również obszary działań będące często jedynie z góry założoną wizją czy też prowokacją wykraczającą poza przyjęte ramy gospodarowania przestrzenią. Na to wszystko oprócz zarzuconych projektów i niezrealizowanych konkursów, składają się również wszelkiego rodzaju, nie ma co ukrywać również często zupełnie niedorzeczne propozycje wyrażone w szkicu, fotomontażu, wizualizacji. Gdy odnieść to ogólne spostrzeżenie do konkretnej przestrzeni, ta nigdy nie zaistniała architektura tworzy rodzaj przestrzennej podświadomości każdego miasta. I chociaż materialnie nie istnieje, tworzy nowe pola dyskusji , co z kolei wpływa na żywotność realnego pejzażu architektonicznego. Szczególnie interesujące wydaję się pytanie czym mogła by być wizja i utopia architektoniczna w dzisiejszej Warszawie, i do jakiej skali i problemów miałaby się odnosić. Pytanie to jest o tyle interesujące że przyszłość Warszawy wydaje się być dziś zawężona do katalogu fotorealistycznych obrazów, a dyskusja z rzadka wykracza poza przymiotniki planistyczny, konserwatorski, deweloperski. W tej sytuacji interesującym odniesieniem wydają się być takie projekty – prowokacje jak rysunek wyspy, warszawskiej Ile de Cite, autorstwa Andrzeja Kicińskiego. Tego typu idee są ważnym czynnikiem mutogennym w dyskusji o mieście wyznaczonej przez skuteczność, planowość czy rentowność. Projekt „Warszawa 2.0”, czyli wersja miasta „upgreadowanego”, niby – że – ulepszonego, miasta w najnowszej wersji, to zbiór utopijnych projektów sięgających w szeroko rozumiany kontekst obecnej Warszawy. Projekty bazują celowo na takich zabiegach jak sampling istniejących elementów architektoniczno przestrzennych, czyli sklejaniu istniejących budynków w przekształcone struktury, prymitywistyczne nawiązania kontekstualne oraz krzykliwe jednorazowe i kosztowne gesty przestrzenne.