ODBLOKUJ.ORG
Aleksandra Wasilkowska: Time Machine
Ewa Rudnicka + EXYZT: Unexpected Fountain Occupation
Fattinger Orso Architektur: Bellevue, Das Gelbe Haus, Deja-Vu, Parklife
Grávalos & Di Monte arquitectos: EstoNoEsUnSolar
KARO* architekten: Lesezeichen Salbke
Maciej Czeredys +Tusia Dąbrowska + Clara Ines Schuhmacher +Tomasz Januchta: NA_MIĘTNIE
Markus Bader + Oliver Baurhenn + Jakub Szreder + Raluca Voinea: KNOT
M.MAS.A arquitectos: A Cidade dos Barrios
Natalia Romik + Ewa Rudnicka: RUMB
Odblokuj: M3, ŻÓŁTA Linia
Raumlabor: Cantiere Barca, Super Bench, Cape Fear, Ciudad Imprevista
Testbedstudio: Skatepark, Tensta Art and Sports Festival, Volkspyramyde
Odblokuj: M3
Nicholas Trond Perry + Agata Sander: Quantum
Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz: Holenderska impresja
Odblokuj: ŻÓŁTA LINIA
Marek i Marlena Happach + Joanna Hernik + Wojciech Tylbor - Kubrakiewicz: RÓWNA 21
Katalog
ŻÓŁTA LINIA, wystawa i cykl interwencji przestrzennych to projekt Stowarzyszenia na rzecz poprawy środowiska mieszkalnego „ODBLOKUJ” - niezależnej grupy architektów, socjologów i artystów działających w przestrzeni Warszawy. ŻÓŁTA LINIA to odpowiedź na tęsknotę za przyjazną przestrzenią sąsiedzką, w której respektowane są potrzeby różnych grup wiekowych. U podstaw projektu leży przekonanie, że architektura i design mają moc katalizowania procesów społecznych powiązanych z przestrzenią życia a tymczasowe konstrukcje i interwencje w małej skali mogą trwale wpływać na miejsce i mobilizować kapitał społeczny mieszkańców.
KONCEPCJA I REALIZACJA PROJEKTU ŻÓŁTA LINIA: Marlena Happach, Marek Happach, Monika Komorowska, Paweł Kłudkiewicz, Magdalena Wrzesień, Dorota Kudła-Kubrakiewicz, Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz, Iwo Kęsy, Marzena Kęsy, Ludwika Ignatowicz, Iza Seroka
Stowarzyszenie ODBLOKUJ
piazza gumoleum

Magdalena Wrzesień + Aleksandra Wiktorko

Żółta Linia, Mobilne Mega Donice czyli MMD na MDM-ie wraz z Piazza Gummoleum

MOBILNE MEGA DONICE to próba znalezienia metody na realizację tymczasowej, wielowariantowej aranżacji przestrzeni publicznej. Forma i optymalna wielkość donicy pozwalają na różne warianty aranżacji, od zestawienia drobnych roślin po możliwość większych nasadzeń. Obiekty nie są przypisane do jednego miejsca, bez trudu można je przemieszczać dzięki zamontowanym kółkom. Projekt wyróżnia otwartość formy, elastyczność i brak ograniczeń skali i zasięgu działań, głównie dzięki modularnym elementom, których ilość może być dowolnie zmieniana.

MMD wykorzystywać można do przekształceń przestrzeni publicznych zarówno stricte miejskich, silnie zurbanizowanych, jak również tych zdegradowanych, nieużytkowanych. W przestrzeniach osiedlowych MMD umożliwiają łagodne, czasowe strefowanie – w zależności od potrzeb oraz planowanego sposobu użytkowania danego miejsca. Prosta i nieinwazyjna forma donic stanowi z jednej strony tło dla kompozycji roślinnych, ale jest także elementem małej architektury pozwalającym na budowanie różnorodnych układów: "parterów ogrodowych", punktowo rozmieszczonych obiektów, kompozycji linearnych, czy też zwartego zespołu modularnych elementów, który może przyjąć rolę "punctum" danej przestrzeni. Koncepcja MMD jest bliska idei tzw. pocket – parks, czyli niewielkich - "kieszonkowych" ogólnodostępnych terenów zieleni, realizowanych na pustych, niezagospodarowanych działkach. Formuła pocket - park pozwala na stworzenie przyjaznej przestrzeni publicznej bez konieczności przeprowadzenia skomplikowanej procedury przekształceń w skali urbanistycznej.

W swej pierwszej odsłonie MOBILNYM MEGA DONICOM towarzyszy PIAZZA GUMOLEUM. Pomyślany jako przenośny, rozwijalny plac, niczym latający dywan razem z ruchomą zielenią może odmienić przestrzeń. Zarówno kompozycja i układ roślin, jak i rysunek podłoża – placu, nawiązują do francuskich ogrodów barokowych. Barokowe reminiscencje w tym wydaniu MMD przejawiają się nie tylko w upodobaniu do geometrii i formie nawiązującej do parterów ogrodowych przy wykorzystaniu gry brył i płaszczyzn oraz operowaniu kontrastem i światłocieniem: już sam fakt wykorzystania zieleni jako równoprawnego elementu współtworzącego przestrzeń publiczną miasta ma swoje korzenie w XVIII – wiecznej szkole urbanistyki.


Projekt opracowały: Magdalena Wrzesień – architektka, urbanistka i Aleksandra Wiktorko – architektka krajobrazu.

mobilna fontanna

Paweł Kłudkiewicz + Marek Happach

Żółta Linia, Mobilna fontanna

Woda w mieście pełni rolę szczególną. Często chodząc po Warszawie tęsknimy za placykami, gdzie szumiałaby woda jak w miastach włoskich, czy hiszpańskich. Choć klimat w Polsce jest zupełnie inny, to i u nas zdarzają się upalne dni, kiedy mieszkańcy szukają odpoczynku przy wodzie. W projekcie ŻÓŁTA LINIA proponujemy interwencję, która zapewni dostęp do wody – przenośną fontannę, która w pierwszym etapie pojawia się na Placu Konstytucji, ale docelowo rozprzestrzeniać ma się po mieście wędrując razem z ŻÓŁTĄ LINIĄ.

Mobilna fontanna może testować potrzebę trwałych aranżacji oraz uświadamiać Warszawiakom, że przy olbrzymiej rozrzutności przestrzeni w naszym mieście brakuje miejsc w których naprawdę chcielibyśmy się zatrzymać.

Patchwork

Odblokuj

Żółta Linia, Patchwork

Podwórko przy Stalowej to przykład miejskiej tkanki, w obrębie której zacierają się granice między przestrzenia prywatną i publiczną. Obecnie teren ten funkcjonuje przede wszystkim jako parking samochodowy, stanowiąc zarazem przestrzeń, w której gdzie mieszkańcy mijają się i spotykają w nieformalnym i niezorganizowanym trybie.

Miejsce to nie posiada żadnego uroku i jest bardzo zaniedbane pod kątem utrzymania i czystości. Są tam na mroczne zakamarki, w które nikt nie chciałby się zapuścić i gdzie nie da się cieszyć otaczającą przestrzenią. Podwórko jest całkowicie otwarte w kierunku ulicy Stalowej. Dostępne jest również poprzez prześwit bramny od ulicy Środkowej. Teren ten można opisać jako połączenie przestrzeni prywatnej otaczającej budynki oraz publicznej towarzyszącej ulicy Stalowej. Patchwork to plastyczna aranżacja przestrzeni pustej parceli. Równoległe żółte linie przenikają przestrzeń, przecinając istniejącą posadzkę i elementy zagospodarowania. Przestrzenna dyspozycja umożliwia różne formy aktywności, włączając do projektu użytkowników jako widzów i aktorów.

Koncepcja powstała w czasie warsztatów architektonicznych w ramach projektu odNOWA, realizowanemu dzięki wsparciu Fundacji im. Stefana Batorego.Pomysł opracował zespół w składzie: Michael Cooke, Ross Landom, Marlena Happach, Paweł Kłudkiewicz, Dominika Tomaszewska. W fazie realizacji dołączyli Marek Happach i Ludwika Ignatowicz.

Grand Prix de Muranów

Wojciech Tylbor - Kubrakiewicz

Żółta Linia, Grand tour de Muranów

Od kilku lat obserwujemy likwidowanie placów zabaw pomiędzy blokami. Znikają piaskownice, zjeżdżalnie, huśtawki, ławki, w zamian za to powstają rzadziej rozlokowane, ale bardziej atrakcyjne w formie place zabaw. Podwórka, które dawniej tętniły życiem stają się betonowymi pustyniami. Jednym z takich miejsc jest wybetonowana platforma pomiędzy ul. M. Anielewicza i Pawią, dla której projektant zaproponował minimalistyczną i niskobudżetową interwencję. Trasa do wyścigów w kapsle, wyznaczona na planie osiedla Muranów, powstała jako multiplikacja trzech elementów ulicy. Grafika artystyczna w wymiarze symbolicznym posłużyła zobrazowaniu miasta jako układu modułowego.

Projekt opracował artysta grafik Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz, przy wsparciu kuratorki – Moniki Komorowskiej.

Równa 21

Marek i Marlena Happach + Joanna Hernik + Wojciech Tylbor - Kubrakiewicz

Żółta Linia, Równa 21

Kształt podwórka wyznaczył nieistniejący już przedwojenny drewniany dom, którego zarys widoczny jest wciąż na ścianie sąsiadującej kamienicy. Ten szczególny ślad z przeszłości stał się motywem przewodnim całego projektu. Podział funkcjonalny wraz z rysunkiem posadzki proponowanego skweru nawiązują formą do nieistniejącej kamienicy. Poszczególne elementy projektu tj. kompozycja zieleni, przestrzeń do zabawy, miejsca do siedzenia, wpisane zostały w pola odpowiadające pokojom symbolicznego mieszkania. W ten sposób oddzielono część dla dzieci od spokojniejszej enklawy dla osób starszych. Prosty pomysł podkreśla mural na bocznej ścianie kamienicy przy Równej, na której grafik Wojciech Tylbor–Kubrakiewicz namalował przekrój nieistniejącego. Mural jako element wertykalny projektu w wyróżnia to miejsce i stanowi rodzaj zaproszenia. Prosty, acz wyraźny rysunek białych linii i zarys postaci – "mieszkańców" budynku - jest znakiem rozpoznawczym tego miejsca. W efekcie powstał projekt uwzględniający wyrażone przez mieszkańców potrzeby, a jednocześnie tworzący wyrazistą i kompleksową kompozycję w formie nawiązującej do historii tego miejsca. Kompozycja to, co na Pradze już istnieje: silne więzi lokalne, zasadnicza funkcja rodziny i sąsiedztwa, nadając im zarazem nowe sensy.

Projekt powstał przy współpracy z Grupą Pedagogiki i Animacji Społecznej Praga-Północ. Koncepcję kształtowania zieleni stworzyła arch. kraj. Joanna Hernik.

Naczelnikowska 50

Marek i Marlena Happach + Magdalena Wrzesień + Aleksandra Wiktorko

Żółta Linia, Tajemniczy Ogród

Podwórko przy ulicy Naczelnikowskiej położone jest w obrębie Targówka Przemysłowego. W bezpośrednim sąsiedztwie przebiega linia kolejowa i arterie komunikacyjne, planowane jest tutaj także poprowadzenie obwodnicy Warszawy. Wszystko to, że podwórko pozostaje wyizolowaną enklawą. Brakuje jednak bariery, która chroniłoby mieszkańców przed hałasem dochodzącym z ulicy, teren jest wizualnie otwarty i nie daje żadnego poczucia prywatności. Zaniedbany, "zdziczały" kwartał zapełniony ruinami i dziko rosnącymi krzewami, w który boją się zapuszczać nawet mieszkańcy jedynej ostałej tam kamienicy przekształcany jest w tytułowy "tajemniczy ogród". Gruz powstały przy demontażu istniejącego zagospodarowania wykorzystany został do stworzenia użytkowych form przestrzennych organizujących okoliczną przestrzeń – podwórko podzielone zostało na strefy: najbardziej intymną część dostępną tylko dla mieszkańców, strefę półpubliczną z dostępem ograniczonym przeznaczoną do rekreacji rodzinnej oraz publiczny skwerek. Murki zbudowane z gabionów (stalowych kostek wypełnionych ziemią z nasionami i gruzem z ruin) stanowią jednocześnie rodzaj mebli miejskich. Nasiona wmieszane w gabiony spowodują ich stopniowe wtopienie w zielony pejzaż okolicy.

Koncepcja powstała w czasie warsztatów architektonicznych w ramach projektu odNOWA, realizowanemu dzięki wsparciu Fundacji im. Stefana Batorego. Pomysł opracował zespół w składzie: Han Dijk, Luciano G. Alfaya, Marek Happach, Magdalena Wrzesień. Projekt zieleni przygotowała Aleksandra Wiktorko.

Środkowa 12

Marek i Marlena Happach

Żółta Linia, Wielki trzepak

Punktem wyjścia dla projektu stała się obserwacja dzieci bawiących się na trzepaku – jedynym elemencie wyposażenia typowego praskiego podwórka - studni. Zaproponowana stalowa struktura wspina się na mur dzielący podwórka oraz ponad oficyny kamienicy przesłaniając nieatrakcyjne elementy (dach), ale nie zabierając i tak ciasnej przestrzeni podwórka. Wielofunkcyjna konstrukcja służyć może jako rodzaj drabinki dla dzieci, stelaża do zawieszania elementów roślinnych, dekoracyjnych, animacyjnych a także ekranu do projekcji czy teatrzyku.

Koncepcja powstała w czasie warsztatów architektonicznych w ramach projektu odNOWA, realizowanemu dzięki wsparciu Fundacji im. Stefana Batorego. Pomysł opracował zespół w składzie: : Emile Revier, Monika Komorowska, Patricia Muñiz